در کـنار پیـچش گـل هادر هم اویخته ام گیــسوی پریشــانــم راچــشــم دوخـــتــه ام بــــر مــهــتـــابـــــــنسیم عطر نابت را برایم هدیه اورده ستدرون حــوض تنــهای که دیــدم روی ماه گونـت و ردی  از نــگاه تـو بـه روی نـقش گـل ها بست بـدیدم طـرح چشـمانـت بـه پشـت شبـنمی زیبـاچه غوغا کرده ای جـانا که شب هم عالمی دارد...

زیــر نــور مَــهـتـــاب مـی نــشـیـنـم لــبِ آبمینویسم از تو اِی نــاب ترین شــعر جــهـانگفته بودم تـو همان شـاه بـیـت غزلیتو همان معـشـوق و شــیرین ســخنیتــو همان دخـت سمنگانِ گیسو کمری مــن مجـنونِ ، بی عشقِ شیرین ثمرم چـشــم گـریــان ز دلــت  بــی خـبــرم من میان شعر و مهتاب و غزل در پی ات میگردمتو کجای جانم ...؟